इजा कडकडायला लागल्या
तशी माय गोधडी बाजूला सारून
बाहेर आली
दोन चार महिन्यांपूर्वी कधीतरी
चिपाडाच्या लिपलेल्या
पोपडे उडालेल्या भिंतीचा आधार घेऊन
उभी राहिली
एकटक बघत आकाशकडं
आबा सारखी...
आबा बघायचे तेव्हा
आग ओकत होता
सगळंच करपवून टाकत होता
खिश्यासोबत
जिंदगानीलापण...
आबा हरलं
घशाला कोरड येईपर्यंत विनवणी करत
थकलं
पण सावकाराला पाझर कसला फुटणार
त्याच्या लालसेची विहीर
हजार परोस खोल
त्याच्यात कितीबी पाणी ओता
ते कायम तळाशीच राहणार
मुद्दल सारखं...
मायनं लांबूनच बघितलं आबाला
झाडाच्या फांदीवर दोर टाकताना
तशी पळत सुटली
वाऱ्यागत
आवाज दिला पण तो पण
बेईमान झाला त्यादिवशी
पोहचतच नव्हता कारण
वारं उलटीकडं वाहत होतं
नशीबासारखं...
वाळलेल्या फांदीला
लटकलेलं आबा
पार फाट्यावरून दिसत होतं
कारण जिकडं बघावं तिकडं
सगळंच करपलेलं
पार उजाड झालेलं माळरान...
सगळी वस्ती जमा झाली
माय नुसतीच बघत होती
फांदीकडं
कारण तिचा संसार मोडला होता
पण फांदी मोडलेली नव्हती
एवढी वाळलेली असूनही...
दिवस पार पडले
पण मायची इच्छाच
आटून गेलेली
आबा गेल्यापासून तिनं धरलेलं अंथरूण
आज सुटलं...
ओट्यावर उभी राहून ती
ढगांकडे एकटक बघत होती
दोघांमध्ये निशब्द संवाद चालू होता
तो गडगडत होता
की, उशीरा आल्याचे प्रायश्चित करत होता
कुणास ठाऊक..
सकाळ पासून सुरू झालेला
दोन दिवसानंतर थांबला
अचानक हत्तीचं बळ माय मध्ये संचारलं
कायम डोक्यावर असणारा पदर
खांद्यावरून खाली घेत
कमरेला खोचून
कुदळ हातात घेऊन उभी राहिली
त्याच झाडासमोर
एकटक फांदीकडं बघत...
फांदीवर कोवळीशी
पालवी फुटलेली होती
संसार जरी मोडला होता
पण माय मोडलेली नव्हती
कुंकवाचा धनी गमावल्यावर ही
कारण तिच्या जगण्याला
आता नवीन
पालवी फुटलेली होती
लढण्याची....
@सुरेश तुळशीराम सायकर
No comments:
Post a Comment